Afdrukken

Matti is geboren op 22 maart 1955 in Dale aan de Nooitgedachtweg. Hij is de jongste uit een gezin met 12 kinderen met 8 zussen en 3 broers. Zijn vader Marinus werkte in de bouw, in hoofdzaak als ijzervlechter.
Matti groeide op in de Elshoek waar in die tijd veel buurtkinderen waren.

Na de Wilhelminaschool ging hij naar de Technische school aan de Polstraat, de metaalafdeling en Techniek. Na deze schoolperiode kon hij gelijk aan het werk bij de Gazellefabriek aan de 3e Broekdijk, alwaar hij fietswielen maakte. Na een aantal jaren ging hij als cv monteur aan het werk bij Lensink in Bredevoort. Vervolgens werkte hij voor diverse installatiebureaus, waaronder bij Mateman in Barlo en HTW in de Ormelstraat.
In de jaren ’90 volgde hij diverse cursussen en is daarna als leraar en begeleider begonnen op een school in Winterswijk: hij brengt zijn leerlingen het vakmanschap lassen  en metaalbewerken bij en dat inmiddels al bijna 20 jaar. Omstreeks 2020 hoopt hij dan met pensioen te gaan.

In 1971 heeft Matti Lidy ontmoet in het Jeugdgebouw achter de Westerkerk en op het Daalse Oranjefeest.
Zij had toen nog verkering, maar Matti hield vol en het is hem gelukt! Na 3 jaar verkering zijn ze op 8 november 1974 getrouwd. Samen hebben ze 3 zonen gekregen: Maikel, werkt als projectleider bij een grafisch bedrijf in Lichtenvoorde, Wouter, heeft een hoveniersbedrijf in Aalten en Frank, hij werkt in de bouw als timmerman.
Matti en Lidy hebben inmiddels 6 kleinkinderen, 5 jongens en 1 meisje.
De zonen geven niets om paarden, Lidy wel: “omdat Matti het leuk vind”.

Matti is samen met zijn vader begonnen met de pony’s, voor het werk op de kleine boerderij.
Oppenheim begon met het importeren van Welsch pony’s uit Engeland, Marinus kocht er 1 van, die werd beleerd en vervolgens naast de andere pony gezet. Zo begonnen ze te rijden met een 2-span en werd de liefde voor de Welchpony’s geboren.
Zo’n 40 jaar geleden kocht Matti z’n eerste pony van broer Henk, een “bekende” fokker in Aalten. Toen hij deze zo’n half jaar had, kwam hij  ‘s morgens in de wei, waar hij tot zijn verbazing een veulen aantrof! Zijn broer had de merrie notabene verkocht, omdat deze niet drachtig te krijgen was!

Zo’n 30 jaar geleden ging Matti met Ilona Hendriks WK wedstrijden kijken in Apeldoorn. Toen ze dit gezien hadden, wilde Matti dat ook. Overal werden folders besteld en bekeken wat het beste was voor de pony’s van z’n vader. In de hele Achterhoek werd er ijzer opgehaald voor een wagen, waarvan er een in elkaar werd gelast, want kopen, daar was geen geld voor.


Veel oefenen en dan wedstrijden rijden. De bekers kwamen al snel binnen tot aan de 4e prijs op het Nederlands Kampioenschap met inmiddels zijn eigen pony’s en een andere wagen.
Het beleren ging trouwens niet altijd van een leien dakje. Zo kocht hij eens een pony die volgens de verkoper licht beleerd was. In de wei werd geoefend met een sleep en dat ging prima. Vervolgens werd de pony ingespannen voor de oefenwagen met 2 wielen:
hij sloeg en bokte net zo lang tot werkelijk alles, behalve het hoofdstel er af lag. ”Weg er met” zei Matti, “dat wod nooit wat, levensgevaarlijk zo’n beest”.

Dan de marathon bij de Slingeplas: helpen met het opbouwen van de hindernissen en in het weekend rijden.
Een keer was tijdens het opbouwen een hindernis nog niet af, dat zouden anderen van de Koetsiersvereniging afmaken. Matti begreep hier niets van.
Maar de andere morgen werd alles duidelijk: de hindernis hing vol met grote foto’s van Matti en Hen Hendriks, omdat ze samen 25 jaar wedstrijden reden!
 
Dit was een grote verrassing, echt top, aldus Matti.

Samen met Hen heeft Matti van alles gereden: 2-, 3- en 4-span en 1 pony ging ’s winters ook voor de slee.

Matti en Lidy gingen ook eens op vakantie met een gehuurde huifkar en zijn 2-span ervoor.
Op een viaduct bij Lochem brak de dissel af, deze was blijkbaar niet goed gelast. Dus pony’s uitgespannen, dissel eraf en hiermee naar een boer. Daar het ding gelast en toen weer terug. Lidy hield inmiddels de pony’s al zo’n 2 uur vast!
En dan weer door naar het volgende rustpunt. Ze reden elke dag wel 35 tot 40 km en overnachtten dan bij een manege of bij een boer met paarden-stalling. Op de terugweg reden ze door een vrij lage tunnel… deze bleek in het midden net niet hoog genoeg, dus moesten de banden worden leeggelaten. Dat gesis vonden de pony’s niet fijn! Vervolgens natuurlijk weer ergens de banden oppompen. Lidy vond het een prachtige ervaring.
Al met al was het een fijne avontuurlijke vakantie volgens Matti: “ik zol ut zo weer doon”.

Als je paarden of pony’s hebt dan trekt dat heel vaak meisjes aan, zo ook bij Heideman. Het blonde meisje mocht Marco verzorgen en op hem rijden, dus was ze er vaak. Dit viel ook zoon Frank op, ze kwamen aan de praat, kregen een relatie en zijn nu nog samen! Ze rijdt nog altijd paard.

Matti kocht ook een Welshpony voor z’n kleinkinderen, maar……… ze kijken er niet naar om. Inmiddels is er een prachtig veulen bij, voor de schoondochter en zij is er erg blij mee.

 

Momenteel heeft Matti een 2- span Welshcob Sectie C. Dit zijn snelle, wendbare en hard-werkende pony’s. Dit span hebben ze beleerd en hebben hiermee lessen gevolgd bij Truus Middelkoop.
Onlangs hebben ze nog de 1e prijs in Haaksbergen behaald en in Varsseveld de 5e prijs. En dit jaar zijn ze weer uitgenodigd voor het Nederlands Kampioenschap op 1 en 2 september a.s. in Kronenberg in Limburg!

Aan Koetsiersritten doen ze een enkele keer mee: ”allene at de buurman ut organiseert, dan moj wal met doon natuurlijk”.

We wensen Matti en Hen veel succes en plezier op het NK 1 en 2 september a.s.! Voorst wensen wij hen toe dat ze nog vele jaren samen wedstrijden mogen rijden en er veel plezier aan mogen beleven. Op naar de 40 jaar!!

Matti, namens het bestuur van De Koetsiers Aalten – Dinxperlo, bedankt dat je mee hebt willen werken aan een aflevering van Op de Bok.